အမွန္မျဖစ္ေသးတဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္

                         

                                  ( ၁ ) 

      အိပ္တန္းထခါစ ဥေဒါင္းပ်ိဳတို႔သည္ အေတာင္ပံဖ်န္႔ကာ ကျပေပ်ာ္ျမဴးလ်က္ အစာရွာထြတ္ရန္ တာစူေနၾက၏။

            ဗာရာဏသီေဆာင္းသည္ ခပ္သိမ့္သိမ့္ေလး ေအးစိမ့္ေနကာ သူ၏ အျဖဴေရာင္ ႏွင္း၀တ္ရုံလႊာျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကို လႊမ္းျခံဳထား၏။ ေအးစိမ့္စိမ့္ မႈန္၀ါး၀ါး ေဆာင္းႏွင္း၏ ေခၽြးသိပ္မႈႏွင့္ အတူ တကၠသိုလ္ၾကီး တစ္ခုလုံးလည္း အိပ္ေမာက်ေနေလ၏။ ခ်ိဳသာေသာအသံျဖင့္ တြန္ၾကဴးေလ့ရွိေသာ ဥေဒါင္းပ်ိဳ၏ တြန္သံတစ္ခ်က္အဆုံး၀ယ္ တစ္ညလုံး ပိတ္ကာ အိမ္ေမာက်ေနခဲ့ေသာ တကၠသိုလ္မိန္းတံခါးၾကီးသည္ တစ္ရက္တာအတြက္ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့ေလ၏။ ထိုအခ်ိန္ကား ရြာဦးေက်ာင္းက နံနက္ခင္း တုံးေမာင္းေခါက္ခ်ိန္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ 

မဂၤလာပါ မနက္ျဖန္

         ‘ ေနမင္းၾကီး၀င္သြားတဲ႔အခါ တုိ႔အတြက္ ဘာေတြခ်န္ခဲ႔ျပီး တုိ႔ထံက ဘာေတြ ယူသြားပါလိမ္႔’

    ‘ေအာ္ …. ေနမင္းဟာ တုိ႔ရြယ္ပ်ဳိရြယ္ျခင္းေတြကို ယူေဆာင္သြားျပီး အုိမင္းျခင္း ဇရာေတြကုိ ခ်န္ထားခဲ႔ပါလား’ 

     ဘုရားအေလာင္းေနမိမင္းၾကီး၏ သံေ၀ဂေလးကုိ သတိရလုိက္သည္မွာ ‘မနက္ဖန္ေမြးေန႔ေရာက္ျပီေနာ္ စာေလး ဘာေလး ေရးဦးေလ’ ဟု အမတစ္ေယာက္၏ တုိက္တြန္းသံ အဆုံးမွာပင္။ 

     ဟုတ္ပါရဲ႕၊ ကိုယ္ ကေလာင္နဲ႔ ေ၀းေနခဲ႔တာ နိဳ၀င္ဘာက စျပီး ေရတြက္လွ်င္ အလုိ .. ႏွစ္တ၀က္စာ မွ်ပင္ ရွိေနပါေပါ႔လား။ 

စာမူဖိတ္ေခၚျခင္း

     စာမူဖိတ္ေခၚျခင္း စစ္ကုိင္းတိုင္း၊ ကေလးျမိဳ႔နယ္၊ ထိုမာရြာၾကီးကို “အင္ကုန္းေတာသာ၊ ထိုမာရြာ” ဟူေသာ ဆိုရိုးစကားႏွင့္အညီ ၁၂၇၆-ခုႏွစ္၌ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ရာ ၁၃၇၆-ခုႏွစ္ တြင္ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္တစ္ရာအတြင္း ထိုမာရြာၾကီးသည္ အိမ္ေျခ တစ္ေထာင္ႏွစ္ရာေက်ာ္အထိ မ်ားျပားစည္ပင္လာခဲ့ျပီး စီးပြားေရး၊ပညာေရးစသည္တို႔ တြင္လည္း အထူးတိုးတက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေပသည္။ 

ပါလိေလယ်က လမ္းစဥ္

                                               ပါလိေလယ်ကေတာအုပ္
                          “နာနာ ဟိ ေခါ ေနာ, ဘေႏၱ , ကာယာ , ဧကဥၥ ပန မေည စိတၱံ” 

         “ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔ သုံးဦးမွာ ကိုယ္ကသာ သံုးကိုယ္ကြဲျပား ေနေသာ္လည္း စိတ္သည္ကား မကြဲမျပား ႏုိ႔ႏွင့္ေရ ေရာထားသကဲ့သို႔ တစ္သားတည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနၾကပါသည္ဘုရား"
                                                                                    (မဟာ၀ါ- ႏွာ-၄၉၈) 

     ကိုရင္ငယ္ဘ၀က မဟာ၀ါပါဠိေတာ္ႏွင့္ ဓမၼပဒ႒ကထာတို႔ကို သင္ယူခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က ျမတ္ဗုဒၶ သည္ ေျပာဆိုဆုံးမ၍ မရသည့္ သံဃာကို စြန္႔ခြါကာ ပါလိေလယ်က ေတာ၌ တစ္ပါးတည္း သီတင္းသုံးေနထိုင္ပုံ၊ အေပါင္းအသင္း အုပ္စုတို႔ႏွင့္ ေနရျခင္းကို ျငီးေငြ႔၍ တစ္ေကာင္တည္း ထြတ္လာေသာ ဆင္မင္းၾကီးက တစ္၀ါတြင္းလုံး ဘုရားရွင္ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးပုံ၊ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္သည္ မိမိလွဴဒါန္းေသာ ပ်ားရည္ကို ဘုရားရွင္ ဘုန္းေပးသုံးေဆာင္ေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသားအားရ ခုန္ေပါက္ကခုန္သျဖင့္ သစ္ကိုင္းက်ိဳး ေသလြန္ကာ နတ္ျပည္၌ ေမ်ာက္နတ္သားျဖစ္ပုံ စေသာပုံရိပ္တို႔သည္ စြဲစြဲထင္ထင္ ရွိေနခဲ့ေပ၏။ အခ်ိဳ႔ေသာ ဘုရားတန္းေဆာင္း၊ ျပခန္းတို႔တြင္ ယင္းျဖစ္စဥ္ ပန္းခ်ီပုံတို႔ကို ေရးဆြဲဖန္တီးထားသျဖင့္ ပို၍ပင္ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ့၏။

ယမုနာစကား

                              “ခ်စ္သား ဒီဃာ၀ု၊ သင္သည္ အတိုကိုလည္း မၾကည့္လင့္..။”

       တိုေတာင္း၍ ထိမိလွသည့္ အဆုံးအမ စကားတစ္ခြန္း၊ ဤစကားေလးကို ယမုနာျမစ္အနီးတြင္ မိန္႔ဆို႔ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ယမုနာစကားဟု တင္စားခ်င္သည္။ ဤေဃာသိတာရုံ ေက်ာင္းေနရာ သို႔ ေရာက္ခဲ့တိုင္း ထိုစကားသံကို ျပန္လည္ကာ ၾကားေယာင္ျမဲျဖစ္သည္။  

အမူးမေျပေသးတဲ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္

                              တဏွာပူးတဲ့၊ အရူးေတြမွာ၊ အမူးမေျပ၊ ပင္ပန္းရွာၾကေလး…။

                          တဏွာၾကိဳက္တဲ့၊ အမိုက္ေတြမွာ၊ အဟိုက္မေျပ၊ ပင္ပန္းရွာၾကေလး…။ 

                            တဏွာဖမ္းတဲ့၊ အကန္းေတြမွာ၊ အပန္းမေျပ၊ ပင္ပန္းရွာၾကေလး...။

       အဆိုေတာ္ ရီရီသန္႔၏ သီခ်င္းသံသည္ သူ၏အခန္းက်ဥ္းေလး တစ္ခုလုံးကို ပ်ံ႔ႏွ႔ံေနခဲ့သည္။ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီး၏ နိဗၺႏၵေတးထပ္ကို သီခ်င္းဟန္ျဖင့္ သီဆိုထားျခင္းျဖစ္၍ စာသားမ်ားက ထိထိမိမိရွိသည္။ ေျပာင္ေျမာက္သည္။ ထို႔အျပင္ အဆိုေတာ္က သီဆိုရာတြင္ အစြဲဲ အငင္ အျဖတ္ အေတာက္ ေလယူေလသိမ္းတို႔တြင္ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္မႈရွိေသာေၾကာင့္ နားေထာင္သူတို႔ကို စြဲမက္ေစသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ နားေထာင္မိျခင္းႏွင့္အတူ ေတးထပ္စာသားတုိ႔သည္ သူ၏ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့၏။ သီခ်င္းနားေထာင္းေနရင္း တရားနာယူေနရသည့္ပမာ သံေ၀ဂဥာဏ္တို႔ ျဖစ္ရေပသည္။ နိဗၺိႏၵေတးထပ္ သည္ သူလို အႏၶပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္၏ ရင္ဘတ္ၾကီးအား ကြတ္တိ ထိမွန္ေသာ ေတးထပ္ ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ 

ႏွလုံးလွ ယာစကာၾကီး

                                         “ဘေႏၱၾကီး နိေရာဂီ ရေဟ ဆူခီ ရေဟ” 

                                         (ဘေႏၱၾကီး က်မၼာပါေစ ခ်မ္းသာပါေစ) 

      ေမတၱာဓာတ္ လႊမ္းျခံဳထားေသာ အသံတစ္ခုက အခန္းေရွ႔မွ မတိုးမက်ယ္ ထြတ္ေပၚလာသည္။ ထိုအသံၾကားလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္သိလိုက္ျပီ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း ပုံမွန္လာေနက် သူေတာင္းစား ပုဏၰားအဘိုးၾကီး၏ ႏႈတ္ဆက္သံ။ အဘိုးၾကီးမွာ ဇာတ္ျမင့္ပုဏၰားမ်ိဳးျဖစ္၍ အေရာင္မရွိေတာ့ေသာ ပိတ္ျဖဴ၀တ္စုံကို ေသသပ္စြာ ၀တ္ဆင္ထား၏။ ဦးေခါင္းတစ္ေခါင္းလုံး ေျပာင္စင္ေအာင္ ရိတ္ထားေသာ္ လည္း ပုဏၰားတို႔ ရိုးရာထုံးစံအတိုင္း ေမြးရာပါ ဆံပင္ကို မေပ်ာက္ေစရန္ ဆံပင္အနဲငယ္မွ်ကို မရိတ္ဘဲ ထုံးဖြဲ႔၍ ဦးေခါင္း၏ ေနာက္ဘက္ျခမ္း၌ ခ်န္ထားေလ၏။ သူ၏ ညာဘက္ လက္တစ္ဖက္မွာ တစ္ေထာင္ဆစ္အထက္ပိုင္း ျပတ္ေနျပီး အရြယ္အားျဖင့္ (၇၀)နီးပါး ရွိမည္ထင္၏။ ကၽြႏု္ပ္၏ အေဆာင္သို႔ အျမဲတေစ မဟုတ္ေသာ္လည္း ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ တစ္ပတ္တစ္ခါခန္႔ လာေရာက္ ေတာင္းရမ္းေလ၏။  

တုံးလုံးခၽြတ္ သရုပ္ခြဲ

                                               ဂ်ိန္းဘုန္းၾကီးမ်ား
      အိႏၵိယ၌ ေနတာ မၾကာေသးလွ်င္ တုံးလုံးခၽြတ္ေနသူတိုင္းကို ဂ်ိန္း ဘုန္းၾကီးဟု ထင္တတ္ေပသည္။ တုံးလုံးခၽြတ္ က်င့္ၾကံသူတိုင္း ဂ်ိန္း ဘုန္းၾကီးမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ တုံးလုံးခၽြတ္ က်င့္သူတို႔မွာ ဂ်ိန္းဘုန္းၾကီး၊ ဆာဒူးဘုန္းၾကီး ဟု ႏွစ္မ်ိဳးေတြ႔ရပါသည္။