ဒီေန႔ ေတြးမိေတြးရာ (၅)

                                            မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီး
     “ကိုရင္ေရ.. ငါကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိလဲ ပိဋကတ္စာေပေတြကို သင္ယူေလ့လာေနတံုး ဆိုေတာ့ အထူးအဆန္းေတြ လုပ္လာတာျမင္ရင္ အထင္မၾကီးတတ္ဘူး။ စာထဲပါတဲ့ ရဟႏၱာေတြလဲ တစ္ပါးမွ အထူးအဆန္းထြင္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ အထူးအဆန္းေတြ လုပ္လာတဲ့သူဆိုရင္ အထင္ကိုမၾကီးတတ္တာ။ တကယ့္ အစစ္အမွန္ဆိုရင္လဲ ဖူးလိုက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။”

ဗာရာဏသီေရာက္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား စာတမ္းဖတ္ပြဲ

                    

၁၃၇၄-ခုႏွစ္၊ နတ္ေတာ္လဆန္း (၂)ရက္၊ (၁၅-၁၂-၁၂) စေန႔ေန႔က ဗာရာဏသီေရာက္ ျမန္မာပညာသင္ရဟန္းေတာ္မ်ား စုေပါင္းကာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စာတမ္းဖတ္ပြဲ ပုံရိပ္မ်ားပါ။ ၾကည့္ရႈျပီး မုဒိတာပြားလို႔ရေအာင္ တင္လိုက္ပါတယ္။

အေဖရွိေနတဲ့ ဟိုက္ဒရာဘတ္ (၂)

       ဇြန္လ(၇) ရက္ ည ၁၁-နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ Secunderabad ဘူတာသို႔ ဆိုက္ေရာက္ သည္။ အငွားသုံးဘီးကား တစ္စီးငွားျပီး ဗာရာဏသီမွေန၍ ၾကိဳတင္ဘြက္ကင္ လုပ္ထားေသာ Hotel Harsha သို႔ လာခဲ့၏။ ဟိုတယ္အခန္းခမွာ တစ္ရက္အတြက္ ရႈပီး (၂၃၀၀) ကုန္က်ေလ၏။ ရထားခရီး ပင္ပန္းလာခဲ့သည္မို႔ ေရမိုးခ်ိဳးကာ အနားယူလိုက္၏။ မနက္ပိုင္း နံနက္စာ စားျပီးမွ ကၽြႏု္ပ္တည္းခိုေနသည့္ ဟိုတယ္မွာ မူစလင္ပိုင္ဟိုတယ္မွန္း သတိထားမိ၏။ ထိုေၾကာင့္ ဟိုတယ္ေျပာင္းတည္းရန္ စီစဥ္၏။ 

    ဟိုက္ဒရာဘတ္(Hyderabad)ျမိဳ႔သည္ အန္ဒရာ ပရာေဒ့ရွ္ (Andhra Pradesh) ျပည္ နယ္၏ ျမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္၏။ လူဦးေရ (၅၅၃၄၀၀၀) ေယာက္ရွိျပီး အိႏၵိယႏုိင္ငံ၏ နံပါတ္ (၆)ခုေျမာက္ အၾကီးဆုံး ျမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႔ကို Hyderabad ႏွင့္ Secunderabad ဟု ႏွစ္ျမိဳ႔ခြဲထား၏။ ခြဲထားျခင္းဆိုရာ၌ သီးသန္႔ႏွစ္ျမိဳ႔ ခြဲထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ တစ္ဆက္တည္း တည္ရွိေနကာ အမည္ ႏွစ္ခု ခြဲထားျခင္းျဖစ္သည္။ ျမိဳ႔ေပၚလူတုိ႔ေတာ့ ျမိဳ႔ေဟာင္း၊ ျမိဳ႔သစ္ဟု သုံးစြဲၾကေလ၏။

အေဖရွိေနတဲ့ ဟိုက္ဒရာဘတ္ (၁)

          လူတို႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခရီးသြားျခင္းကို ႏွစ္ျခိဳက္ၾက၏။ ခရီးသြားျခင္းျဖင့္ ကိုယ္ခြန္အားႏွင့္ စိတ္ဓာတ္တို႔ကို လန္းဆန္းတက္ၾကြေစကာ ေဒသႏၱရဗဟုသုတ တို႔ကိုလည္း မ်ားစြာ ရရွိေပ၏။ မိတ္ေဆြအသစ္တို႔ႏွင့္လည္း ခင္မင္ဆုံစည္းခြင့္ရသျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလွေပ၏။ ထိုေၾကာင့္ မ်ားစြာေသာ လူတို႔သည္ မိမိတို႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ လုပ္ငန္းတို႔မွ အနားယူခြင့္ရက္တို႔ကို ယူၾကကာ ခရီးသြားေလ့ ရွိၾကသည္။ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွ စီးပြားေရးျပည့္စုံေသာ မိသားစု တို႔သည္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ႏွစ္ၾကိမ္မွ် ျပည္ပ ခရီးထြတ္ၾကကာ အပန္းေျဖေလ့ရွိသည္ဟု ဖတ္ခဲ့ဘူးသည္။ အပန္းေျဖ အနားယူၾကျပီးေနာက္ မိမိတို႔၏ လုပ္ငန္းခြင္တို႔သို႔ တစ္ဖန္ ၀င္ၾကေသာအခါ ျပည့္၀ေသာ ခြန္အား၊ လန္းဆန္းေသာ စိတ္ဓာတ္တို့ျဖင့္ မိမိလုပ္ငန္းတို႔ကို ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ကိုင္ႏုိင္ၾကေပသည္။

ၾကည္ႏူးခဲ့ရတဲ့ ၀ႏၵာမိ ဘေႏၱ

           အိႏၵိယရွိ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔သည္ ရဟန္းသံဃာတို႔ကိုေတြ႔လွ်င္ ၀ႏၵာမိ ဘေႏၱ-ဟု ရြက္ဆိုျပီး လက္အုပ္ခ်ီကာ ႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိသည္ဟု ၾကားခဲ့ဘူးေလ၏။ ထုိႏႈတ္ဆက္ စကားသည္ လွပျပီး အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာ ပါဠိေလး ျဖစ္၏။ ၀ႏၵာမိ ဘေႏၱ- အရွင္ဘုရား ရိွခိုးပါ၏။ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ထိုႏႈတ္ဆက္စကားပါဠိေလးအား စတင္သုံးစြဲခဲ့သူကို သုေတသန မျပဳခဲ့ဘူးေသာ္လည္း ယခုေခတ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ ျမစ္မွ်ားခံရာ ေဒါက္တာအမ္ေဘဒကာမွ စခဲ့ဟန္တူေပ၏။ ပါဠိဘာသာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ေသာစကားျဖစ္၍ လူၾကီးမ်ားအတြက္ သုံးစြဲရန္လြယ္ကူႏုိင္ေသာ္လည္း ကေလးမ်ားအတြက္မူ ခက္ခဲနုိင္ေပ၏။ ပါဠိဘာသာျဖစ္၍ ဥာဏ္ႏုေသးေသာ ကေလးမ်ားအတြက္ အခက္အခဲ ရွိႏုိင္ေပ၏။ ယင္းစကားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ကာ အရိုအေသေပးသည့္ ဓေလ့တို႔ကို မျမင္ခဲ့ဘူးေသးေပ။ အိႏၵိယဗုဒၶဘာသာ ၀င္တုိ႔ႏွင့္ ေတြ႔မွ လက္ေတြ႔ ေလ့လာရအုံးမည္ဟု စိတ္ကူးထားခဲ့၏။  

အမဲစက္ ႏွစ္စက္ႏွင့္ ဆဲဗင္းဇူလိုင္

         အသိဥာဏ္ျပည့္၀ေသာ လူသားတို႔သည္ မိမိတို႔၏ႏိုင္ငံ၊ မိမိတို႔၏ အသင္းအဖြဲ႔၊ မိမိတို႔၏ဘ၀တို႔တြင္ အမဲစက္မ်ား စြန္းထင္းခဲ့မည္ကို အထူးပင္ စိုးရိမ္ၾက၏။ ထိုသို႔ေသာ အမဲစက္မ်ား ဘ၀သမိုင္းတြင္ မက်န္ခဲ့ေစရန္အတြက္ သတိထားၾကသည္။ မိမိတို႔၏ ဘ၀တို႔ကို အျဖဴစက္တို႔ျဖင့္ ေရးျခစ္ၾကရန္ ၾကိဳးစားၾကသည္။ ဘ၀၏ သမိုင္းတြင္ အျဖဴစက္ မ်ားကိုသာ ခ်န္ထားခဲ့လိုၾကသည္။ အျဖဴစက္တုိ႔ျဖင့္ ေရးထိုးထားခဲ့ေသာ ဘ၀သမိုင္း တို႔သည္ အနာဂါတ္လူတို႔ကို လြမ္းေမာေစျပီး အမဲစက္တို႔ျဖင့္ ပက္ျဖန္းထားခဲ့ၾကေသာ ဘ၀သမိုင္း တို႔သည္ကား အနာဂါတ္လူတို႔ကို နာက်င္ေစေလ၏။ ထိုေၾကာင့္ အသိဥာဏ္ ရွိေသာ လူဟု ခံယူထားသူတိုင္း မိမိတို႔၏ ဘ၀ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔ကို အျဖဴထည္တို႔ျဖင့္သာ ဖန္တီးထားခဲ့ႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားၾကရေပမည္။

ေရာက္ခဲ့ဘူးသည့္ ေအာက္စဖို႔ဒ္တကၠသိုလ္

       ထင္ရွားသည့္ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔၊ ထိုျမိဳ႔ေလးသည္ ေတာင္တန္းအသြယ္ သြယ္တို႔ျဖင့္ ျခားနားထား၍သာ ျမိဳ႔ငယ္ေလးဟု ထင္ရေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ ျမိဳ႔ျပၾကီး တစ္ျမိဳ႔ျဖစ္သည္။ ရာသီဥတု ေကာင္းမြန္မွ်တျပီး တစ္ျမိဳ႔လုံးကို ခ်ယ္ရီပန္းတို႔က အလွဆင္ထား၏။ ေတာင္တန္းၾကီး မ်ားတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အစီအရီ ပြင့္ေနၾကသည့္ သဇင္ပန္းတို႔ႏွင့္ အာစီယံသေျပပင္ေလးမ်ား၊ ၀င္း၀ိုင္းစြာ ျပဳျပင္ထားသည့္ ပန္းပင္အုပ္မ်ား၊ မိုးထိလုနီးပါး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနၾကသည့္ အလွသစ္ပင္မ်ားျဖင့္ လွပလြန္းသည္။ မည္သည့္အရပ္ကိုပင္ ၾကည့္ၾကည့္ စိမ္းစိုေသာ ရႈခင္းမ်ားျဖင့္ အုံ႔ဆိုင္း ညိဳ႔မိႈင္းေနကာ သာယာလြန္းလွ၏။ 

ဒီေန႔ ေတြးမိေတြးရာ (၄)

         ေလတယ္ ေလတယ္။ ေတာ္ေတာ့ကို ေလတယ္။ အင္တာနက္ေခတ္မွာ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါး၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ေဇာက္ခ်ျပီး လုပ္မေနႏုိင္တာကိုက ကိုယ့္အမွား၊ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါး မိန္႔ခဲ့ဘူးတာကို သတိရတယ္။ တစ္ရက္ ဆရာေတာ္ၾကီးက ျပည္ပက လႊင့္တဲ့ ေရဒီယိုကို နားေထာင္ေနတဲ့ တပည့္ ရဟန္းငယ္တစ္ပါးကို ေတြ႔သတဲ့။ အဲဒီအခါ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ေအာင္မယ္.. ကိုယ့္အတြင္းက အပူကိုေတာ့ ျငိမ္းေအာင္မလုပ္ဘဲ ျပင္ပအပူေတြကို ထပ္ယူေနတယ္” လို႔ မိန္႔သတဲ့။ ကိုယ္လည္း ခု ဒီလို ျဖစ္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ 

     သက္တမ္းႏုႏု ဒီမိုကေရစီကူးေျပာင္းစ အမိႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ေန႔စဥ္ဆိုသလို သတင္းေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ႏုနယ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ အမွားအယြင္း မျဖစ္ဖို႔ သိပ္အေရးၾကီးတာ မဟုတ္လား။ သိခ်င္တာ ၾကားခ်င္တာ ျမင္ခ်င္တာက တက္ညီ လက္ညီနဲ႔ အားလုံးပူးေပါင္းလို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတယ္၊ ဘာေတြ တိုးတက္ေနတယ္။ ဒါမ်ိဳးကို ျမင္ရျပီး ေက်နပ္ခ်င္တာ။ အားရခ်င္တာ၊ ၀မ္းသာခ်င္တာ၊ ဂုဏ္ယူခ်င္တာေလ။