အနစ္နာခံသူ နဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔သူ

    (၂.၁၀.၂၀၁၂)ေန႔က အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ေလာစ္အိန္ဂ်လိၿမိဳ႕က ကြန္ဗင္းရွင္း စင္တာ(LACC)မွာ ျမန္မာမိသားစုမ်ားနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ေတြ႕ဆံုေဟာေျပာ ေမးေျဖပြဲလုပ္ေတာ့ မိမိလည္းအျခားသံဃာေတာ္ (၁၅)ပါးတို႔နဲ႔အတူ ေရာက္ခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ 

      အဲဒီပြဲမွာ ေမးခြန္းရွင္တစ္ဦးက “ဒီမိုကေရစီအေရးမွာ အေစာပိုင္းကတည္းက အနစ္နာခံခဲ့ၾကသူေတြဟာ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စား လွယ္စတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ ပါဝင္ခြင့္မရၾကဘဲ ၾကားျဖတ္ကာလေရာက္မွ ပါဝင္လာ ၾကသူေတြက ေနရာရေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါ အေမစုရဲ႕ သေဘာထားကို ရွင္းျပေပးပါ”ဆိုၿပီး စာေရး ေမးျမန္းပါတယ္။ 

အိႏၵိယ ေရာင္စုံသၾကၤန္

            ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အတာသၾကၤန္နီးျပီဆိုပါက ေနရာတိုင္းတြင္ မရိုးႏုိင္ေသာ ေခတ္ေဟာင္း သၾကၤန္သီခ်င္းမ်ား၊ အသစ္ထြတ္သၾကၤန္သီခ်င္းတို႔ကို ဆူညံစြာ ဖြင့္ေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ပ်ိဳေမတို႔သည္ ပိေတာက္ပန္းတို႔ကို ပန္ဆင္ျပီး တူးပို႔တူးပို႔ျဖင့္ ျမဴးဖို႔ အားခဲၾကသလို ကိုလူပ်ိဳတို႔ကလည္း ရွာပုံေတာ္မင္းသားၾကီး လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးၾကသည္။ လူၾကီးပိုင္း ႏွင့္ ဘာသာေရးတက္ၾကြသူ လူငယ္ တစ္ခ်ိဳ႔တို႔ကေတာ့ မန္းေတာ္ရိပ္ႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္ရိပ္ကို ခိုလႈံဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကေလသည္။ အမိေျမတြင္ ႏွစ္သစ္ကူးခါနီးအခ်ိန္ကို သတိမထားမိလွ်င္မူ ဖြင့္ေနၾကေသာ သၾကၤန္သီခ်င္းတို႔ေၾကာင့္ သၾကၤန္နီးျပီဆိုသည္ကို သတိရမိၾကေလ၏။

ဖုံးထားဆဲ ဖုန္း

          အရွိန္အ၀ါ မဲ့တာထက္ အလိမၼာမဲ့တာက သာျပီး ခက္ပါတယ္။ 

    It is more difficult to achieve wisdom than to acquire fame and influence.

                                                                    (ေတာင္ျမိဳ႔၊ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္) 

        “ငါတို႔ ႏုိင္ငံမွာ ဖုန္းဆုိတာ လူခ်မ္းသာေတြပဲ ကိုင္ႏုိင္တာေလ။ ဆင္းကာ့ဒ္ တစ္ကဒ္ကို ေဒၚလာ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ေပးရတယ္။ ငါ့ မိသားစုေတြက လယ္သမားေတြ။ ဒီေလာက္ေစ်းၾကီးတာကို ဘယ္လိုလုပ္ကိုင္ႏုိင္မွာလဲ။” 

        ကၽြႏု္ပ္ အိႏၵိယကို ပညာသင္ရန္ စတင္ေရာက္ခဲ့သည့္ ႏွစ္က ၂၀၀၇-ခုႏွစ္ ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္တြင္းရွိ ႏုိင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေဆာင္တြင္ ေနထိုင္ရင္း ႏုိင္ငံေပါင္းစုံမွ ေက်ာင္းသားမ်ားစြာတို႔ႏွင့္ သိကၽြမ္းခြင့္ရခဲ့သည္။ ေန႔စဥ္လိုပင္ သူတို႔မိသားစု အသီးသီးက အဆင္ေျပသလားစသည္ျဖင့္ ဖုန္းဆက္ၾကသည္။ ကၽြႏု္ပ္ထံသို႔ကား မည့္သည့္ဖုန္းမွ် မလာ။ ထိုအခ်င္းအရာကို သတိထားမိၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖုန္းမလာျခင္း၏အေၾကာင္းကို ေမးၾကေလ၏။ ထိုအခါ ကၽြႏု္က အထက္ပါစကားကို ေျဖခဲ့မိသည္။  

ခရာ့ပ္ဟိုးဂယား

               ေလာကမွာ နာမည္ၾကီး ပစၥည္းေပါတယ္ဆိုတာ အလကားပါ၊ ေသေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ သီလ, သမာဓိ, ပညာကိုပဲ အားကိုရမွာပါ။ 

                  Fame and wealth are after all nothing. When you die you have to depend on Sila (precept), Samadhi (stability) and Pañña (wisdom).

                                                 (ေတာင္ျမိဳ႔၊ မဟာဂႏၶာရုံ ဆရာေတာ္) 

            ‘ထိေက အာခ်ာ တူးယီးယား’ ဟူေသာ စကားသည္ အိႏၵိယေန အရွင္တုိ႔အတြက္ ဗန္းစကား တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သေဘာမွာ- ဟိႏၵီစကား အမ်ားၾကီး မတတ္ခ်င္ေနပါေစ၊ ထိေက-အိုေက၊ အာခ်ာ- အိုေက, ေကာင္းျပီ ဟူေသာ ကုလားစကားႏွစ္ခြန္းျဖင့္ အမ္ေအ ႏွစ္ ႏွစ္အတြက္ ကုလားႏုိင္ငံတြင္ ေနႏုိင္သည္ဟု ဆိုလို ၏။ ဟိႏၵီစကားကို စိတ္မ၀င္စားေသာ မိမိအတြက္ မဇၩိမတြင္ ေနခဲ့သည္မွာ ငါးႏွစ္ရွိခဲ့ သည္တိုင္ ကုလားစကားကို မ်ားစြာ မေျပာတတ္ခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိအတြက္ ‘ထိေက အာခ်ား တူးယီးယား’ ကို ‘ ထိေက အာခ်ာ ဖိုက္ယီးယား’ ဟု ျပင္ရ မလိုပင္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ငါးႏွစ္ကို စြန္းလာေသာ ယခုအခါမွ ခရာ့ပ္ဟိုးဂယား ဟူေသာ ဟိႏၵီစကား အသစ္ တစ္ခြန္းကို ေကာင္းမြန္စြာ နားလည္ခဲ့ရသည္။

ထြန္ေရးမညက္တဲ့ ရင္

သကၠရာဇ္ေတြလဲ

 ေလာကဓံေတြနဲ႔အတူ 

အရြယ္ေရာက္ျပီးသား။ 

ရင္ဘတ္ေတြလဲ 

အခ်စ္ေတြနဲ႔ အတူ 

ထြန္ေရးညက္ျပီးသား..။ 

      ကဗ်ာမွန္သမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သစ္ျမတ္ႏုိးသည္။ ကဗ်ာမွန္လွ်င္ ကာရန္ျဖင့္ ဖြဲ႔ရေသာ သံေပါက္၊ ေဒြးခ်ိဳး၊ ၾတိခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳးမွစ၍ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာမ်ားမက်န္ ခုံမင္စြာ ဖတ္ရႈခံစားသည္။ ’၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေတြၾကီးလို႔ သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စို႔ကြယ္’ ‘ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္လို႔ နက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းထြတ္မယ္’ စေသာ ကေလးကဗ်ာမ်ားသည္ ရသမ်ိဳးစုံကို ရရွိသျဖင့္ ႏွစ္ျခိဳက္လွသည္။ ယခုေခတ္ ဖြဲ႔သီေနၾကေသာ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာမ်ားသည္ ဖတ္ရႈသူတို႔၏ စိတ္ကူးဥာဏ္ကို ကြန္႔ျမဴးေစကာ ရႈ႔ေထာင့္မ်ိဳးစုံမွ ရသခံစားမႈတို႔ကို ေပးစြမ္းႏုိင္ေပ၏။ 

     ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က ၀ါသနာတူ ကဗ်ာအိုးေလးမ်ား စုစည္းကာ ဥၾသေႏြ လူငယ္ကဗ်ာ၀ိုင္းကို ဦးေဆာင္ကာ ဖြဲ႔ခဲ့ဘူးသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ မရွိေသးေသာ အခ်ိန္ျဖစ္၍ လက္ေရးမူတို႔ျဖင့္ မိတၱဴကူးၾကကာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး ႏွစ္အုပ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာ ထုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကဗ်ာတို႔ကို ရႈးသြပ္စြာ စြဲမက္ခဲ့ေသာ္လည္း အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ကဗ်ာတို႔ကို ေရးဖြဲ႔သီကုန္းရန္ ကၽြန္ေတာ္တြင္ ပါရမီမပါခဲ့။ ထိုေၾကာင့္ ကဗ်ာခ်စ္သူ အျဖစ္သာ ေက်နပ္ရေတာ့သည္။

ေလာကလြန္က်င့္စဥ္

     ပြင့္ေတာ္ မူၾကသည့္ ဘုရားရွင္တိုင္း ဗာရာဏသီ မိဂဒါ၀ုန္၀ယ္ ဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။ ထိုတရားဦးတြင္ ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ- ကာမခ်မ္းသာကို ခံစားေပ်ာ္ပါးျခင္း၊ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ-မိမိကိုယ္ မိမိ ပင္ပန္းဆင္းရဲေအာင္ အားထုတ္ျခင္း ဟူေသာ အစြန္းေရာက္ အက်င့္မွား လမ္းစဥ္ႏွစ္ သြယ္တို႔ကို စြန္႔ပယ္ကာ မဇၩိမ ပဋိပဒါ- အလယ္အလတ္က်င့္စဥ္ မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားကို က်င့္ၾကံရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့ေပသည္။ 

      ခႏၶာကိုယ္ကို ျပင္းထန္စြာ ဒုကၡေပးလ်က္ က်င့္ၾကံေသာ အတၱကိလမထ က်င့္စဥ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ ေခတ္ကတဲက အိႏၵိယတြင္ ေရပန္းစားခဲ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းသည္ပင္ ပဲျပဳတ္ေရ လက္တဆြမ္းမွ်ကိုသာ သုံးေဆာင္၍ အစားအစာတို႔ကို ျဖတ္ေတာက္ကာ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ က်င့္ၾကံခဲ့ေလ၏။ အက်င့္မွားတို႔ကို ျပဳျပင္ျပီးေနာက္မွသာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ေပသည္။